“Let op mijn woorden: die gaat solo”, zeide mien docente Popmuziek Lutgard Mutsaers a in 2004 over Paskal Jakobsen. Bl\u00f8f stoeng toen z\u00f2’n bitje op z’n ‘o\u00f4gtepunt qua roem en erkennienge: ‘e\u00eal ’t land luusterde d’rnae en as poplief’ebber ko jen ’t nog maeke. “Is-ie z’n tekstschrijver kwijt!”, was ’t antwoord van e\u00ean van mien mee-studenten. Ne\u00eant, daer ao Mutsaers nie an gedocht: de typische teksten van Bl\u00f8f, die-an nie bie iedere\u00eane in de smaek valle mae d’n band w\u00e8 z’n smoel geve, komme uut de penne van bassist Peter Slager. Misschien mochte ze dan saeme solo vedder?<\/p>\n
Dit jaer is ’t dan z\u00f2ver gekomme: Paskal Jakobsen \u00e9n Peter Slager bin allebei solo gegae. Alle\u00ean: nie saeme, mae aollebei mee d’r eige project. En laeme maer e\u00earlijk weze: van Peter ao gin mens da verwacht. ‘Ie is z\u00f2as de me\u00easte bassisten noga verlege, nie echt ’n podiumbe\u00easte as Paskal, me\u00ear iemand die-a in de schae bluuft. Dan moe je constant nae de konte van de zanger kieke, mae dat is v\u00f2 zukke mensen beter as 40.000 man publiek recht in d’r gezicht.
\n ’t Is dan ok nie vre\u00ead da Peter de vurm kies die bie z\u00f2 iemand ’t beste past: die van singer-songwriter. Stille, bescheie liedjes daerin ’n ver’ael verteld oor, en minder ’n show gebrocht. V\u00f2 dit project koos t’n vedder v\u00f2 zien moerstaele, ’t Ze\u00eauws van Dreister (Dreischor), Schouwen-Duveland. Da’s a ‘e\u00eal wat. Je kan de taele nog zo goed spreke, je za toch opnieuw schrieve lere moete a je ’t me\u00ear as twintig jaer in ’t ‘Ollands gedaen ei. En Ze\u00ealand is nie de beste provincie vo dit soort werk. Onderwiel dan ze in Friesland, Limburg en O\u00f4st-Nederland an de lopenden band mee dialectmuziek kwaeme, bleef ’t in ’t zuudwesten gro\u00f4tendeels beperkt toet streektroubadours en d’n boerenrockband Surrender. Mae kiek, ’n paer jaer vromme was t’r ine\u00eans Broeder Dieleman uut Ze\u00eauws-Vlaendere mee serieuze muziek de eige taele, dus noe wou Peter ’t ok w\u00e8’s probere.<\/p>\n
Bl\u00f8f wier in z’n tropenjaeren altoos aol ’n echte Ze\u00eauwsen band genoemd, wat ze eigelek glad nie wouwe. Ze zoenge nie over Ze\u00ealand, nie in ’t Ze\u00eauws en nie op ’n typisch Ze\u00eauwse manier. En as ’t dan toch ins over Ze\u00ealand goeng, z\u00f2as in “Aan de kust”, dan was dat ironisch. Die schae ‘aelt Slager ‘ier avast in. Vanaf liedje e\u00ean is de setting Dreister en omstreken. Sterker nog: vanaf d’n titel a. Iedere\u00eane die w\u00e8 is mee baemisse in Ze\u00ealand is gewist, we\u00eat dan d’r dan waerschoewiengsbordjes nessens de wegt stae mee ‘slik’ d’rop. De l\u00e8ste jaeren moe d’r ‘modder’ v\u00f2 in de plekke komme omdan die ‘Ollanders ’t aors nie zouwe begriepe; as dat deugaet, kan de plaettitel nog ’n daed van verzet ore. Mae goed, slik dus. En ‘windstil’ (“Ik ‘o\u00f4pte op de wind \/ Dat ’n m’n douwe zou z\u00f2as da kon as kind”). Of “As d’n diek straks breekt”. ‘Ie we\u00eat ‘r mooie diengen mee te zeien: ‘oe at ’t in z’n eige durp toch ’n bitje tegevaolt, maer ok dat ’n nie z\u00f2 no\u00f4dig de sterre ‘oef te wezen (z\u00f2as Paskal): “Oesters zonder paerels smaeke goed.” Ok as ’n gewoon zeit wat ’n bedoel, kom zien wiesdom goed uut:<\/p>\n
In de gro\u00f4te stad bin ‘k ’n opgeslote be\u00east
\n In zonsondergangen gloeie ‘ier nie nae
\n Ik mis de polders en de dunen en de ze\u00ea
\n En de zoute wind die deu m’n ‘arte raest.<\/p>\n
Dat de man teksten schrieve kon wiste me van eiges a jaeren. Van z’n muziekkwaliteiten wiste me alle\u00ean dat ’n basgitaor speelde. Maer ’n ‘ei nog w\u00e8 meer in z’n mars. Schrief je eve mee: gitaor, ukulele, guitalele, banjo, ‘akkebord, contrabas (ok gestreke eej!), piano, trapurgel, Shrutibox (trek’armonica) en percussie speelt ’n neffens de bas nog op de plaet! En live (bie de plaetpresentaotie donderdag in Middelburg) \u00e8’k ‘m ok nog ‘ommel zien spele. En o jae, zienge, dat doet ’n ok nog. Zien stemme is nie z\u00f2 sterk as die van Paskal, mae zuver en vre\u00ead expressief. Goed geschikt v\u00f2 dit soort repertoire dus. En dienk jen eige maer in: d’r staet ’n cover van Tom Waits op ’t album! Dan we\u00ea’k toch w\u00e8 welke van twe\u00ea da’k liever ore… Eerlijk gezeid \u00e8 ‘k deze plaete blind gekocht. Z\u00f2’n biezonder project wou ik ‘oe dan ok in ‘uus ‘ebbe, ‘oe ’t ok kloenk. ‘k \u00c8 d’r gin moment spiet van g’oad. Wat meer is: ik kan ze iedere\u00eane anraede. En dat zeie ‘k nie van aolle muziek die ‘k zelf goed vinde. A je fan bin van Bl\u00f8f, oor je ‘ier vast blie\u00eb van. A je Bl\u00f8f z\u00f2 beu bin as gespoge spek, ‘oor je ‘ier wat-an ze nog meer kunne. A je van Ze\u00ealand ‘ouwt, ei je ‘ier je portie. A je internationaol gericht bin, is ‘ier ’n ‘e\u00eal pront werkje Amerikaonse muziek. Kom noe nie an mee “Ik verstae d’r gin klap van”: de teksten zitte d’rbie, en wat-a je nie begriept, kan je an mien vraege!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" “Let op mijn woorden: die gaat solo”, zeide mien docente Popmuziek Lutgard Mutsaers a in 2004 over Paskal Jakobsen. Bl\u00f8f stoeng toen z\u00f2’n bitje op z’n ‘o\u00f4gtepunt qua roem en erkennienge: ‘e\u00eal ’t land luusterde d’rnae en as poplief’ebber ko … Lees verder
\n In de muziek ‘ore men ’n antal singer-songwriters vromme. Deu zien veezie\u00efg’eid (is dat ’n woord?) doet ’n an Dani\u00ebl Lohues dienke. De plaete is ok op ’tzelfde label as d’n die\u00ebn z’n solowerk uutgebrocht, en Slager gebruuk dezelfde sessiemuzikanten. In de media verschenen a vergeliekiengen mee Sufjan Stevens; da’s w\u00e8 de gro\u00f4ste e\u00eare die je ’n zanger-schriever bewieze kan. ’n Bitje de folk- of alt-country-‘oek gaet ’t zeker w\u00e8 op. Dat maek d’n ‘oes trouwens a bos dudelijk: de foto’s komme uut Dreister en omgevienge, mae bie sommige plaetjes is ’t, a je ’n bitje scheel kiekt, juust asof je ergest in ’t diepe zuie van de VS staet.
\n Slager schrieft ‘e\u00eal mooie liedjes, daerin d’n in de beste traditie mee weinig middels complete sfeerbeelden we\u00eat te maeken. E\u00ean dienk moet ’n misschien nog lere. Zien liedjes ‘ebbe nie vre\u00ead vee hitpotentie. “As d’n diek straks breekt” komt ‘r nog ’t kortste bie, mae ’t bluuf nie in j’n ‘o\u00f4d ‘ange as “O, m’n bloedmooie Ze\u00ealand”, wat-a ’n vertaelinge van Ryan Adams (“Oh my sweet Carolina”) is. Nie “Aan de kust”, mae d\u00e1t zou noe ins goed geschikt weze as nieuw volkslied! Ok “In de kouwe hrond” doet ’t goed, mae dat is die\u00ebn cover van Tom Waits. De pakkendste liedjes komme dus van aoren.
\n Dat bete\u00eakent nie dat de rest van de liedjes twe\u00eaderangs is. Nie alle\u00ean bin ze daev\u00f2 vees te goed gemaekt, ze vurme ok saeme de plaete. Slik<\/i> is ’n echte saemen’angende plaete mee ’n verbindend thema en ’n dudelijk verlo\u00f4p, wat-a gae van d’n trugkeer nae ’t ouwerlijk durp toet an d’n do\u00f4d laeter: nog e\u00ean keer zwemme in ze\u00ea, en asjeblief nie alle\u00eane. ’n Bitje somber, maer alla, dat bin me van die zanger-schrievers w\u00e8 gewend.
\n Schrieven in ’t Ze\u00eauws ‘oeft ’n nie meer te leren. Ik docht e\u00east eve van w\u00e8: in ’t liedje “O m’n bloedmooie Ze\u00ealand” stae w\u00e8 wat woorden die alle\u00ean rijme a je ze op z’n ‘Ollands uutspreekt. Mae live ao d’n aol uutgeleid dat ’n precies dat liedje e\u00east nae ’t ‘Ollands ao vertaeld, en toen docht: mae dat moet ik feitelijk op z’n Ze\u00eauws zienge. In de aore liedjes is ’t andersom: d’r komme woorden in v\u00f2 die in ’t Ollands nie rijme zouwe. Wat w\u00e8 nog beter kan, is de spellienge. Die is nie z\u00f2 consequent en liekt ’n bitje op gevoel gedae. Zou Peter deze recensie leze, dan eit ’n ‘ier de link nae de Schriefwieze(r)<\/i><\/a> van Noe. Graeg gedae. \ud83d\ude42<\/p>\n